In Landschap met naakten (1921) ontregelt Campendonk tijd en ruimte. De peronages die het schilderij bevolken, staan in een los onderling verband. Geen van hen lijkt te begrijpen waarom of hoe we in deze onsamenhangende wereld zijn beland.

Campendonk leert Van Ostaijen kennen tijdens diens Berlijnse tijd. De dichter-criticus wist haarfijn te verwoorden waarom hij Campendonk zo bewonderde. Dat deed hij in een essay over de Duitse expressionist en in twee ‘landelike gedichten’ die hij aan Campendonk opdroeg.

De schilderkunst van Campendonk en de late poezie van Van Ostaijen versterken elkaar. Zo roept dit schilderij nadrukkelijk de sfeer op van het gedicht ‘Jong Landschap’ waarnaar de huidige tentoonstelling in het Jakob Smitsmuseum in Mol werd vernoemd.

Heinrich Campendonk, Landschap met naakten, 1921, olieverf op doek, Museum van Elsene (Brussel)